Μαμά, τα κατάφερα!

Βόλτα στο πάρκο, κοντά στο σπίτι. Δεν έχουμε προλάβει καλά-καλά να αντικρύσουμε την παιδική χαρά και τρέχει προς την πόρτα με ανυπομονησία. «Μαμά, θέλω να ανέβω στην πυραμίδα!», μου φωνάζει. Ξεκινάει την ανάβαση χωρίς δεύτερη σκέψη. Τον βλέπω ότι ταλαιπωρείται. Kάνει διστακτικά ένα βήμα και μετά σταματάει. Κοιτάζει γύρω του, προσπαθώντας να καταλάβει ποια είναι η καλύτερη επόμενη κίνηση. Κάτι σαν σκάκι με αντίπαλο τον εαυτό του. «Μαμά δεν μπορώ…», αναφωνεί μετά απο λίγο. Δεν τον αποπαίρνω. Όχι, δεν πρέπει να τον αποθαρρύνω. Αρχίζω και εγώ να σκαρφαλώνω. Φτάνω δίπλα του. Δεν του δείχνω το επόμενο βήμα. Του δείχνω το στόχο. Προσπαθώ να τον βοηθήσω να καταλάβει πως θα φτάσει σε αυτόν. Κάνουμε την επόμενη κίνηση μαζί. Και την επόμενη. Μέχρι να νιώσει σίγουρος. Έχω πια επιτελέσει το έργο μου. Μου δίνει την άδεια να κατέβω. Κάθομαι στο παγκάκι και τον χαζεύω.  Συγκεντρώνεται, φτιάχνει τη διαδρομή στο μυαλό του και μετά κάνει ακόμα ένα βήμα. Λίγο πιο πάνω. Κάποια στιγμή βρίσκει το τέρμα, ανεβαίνει και μου φωνάζει : «Μαμά, τα κατάφερα!» Σηκώνομαι από το παγκάκι βροντοφωνάζοντας ξανά και ξανά : «Μπράβο!». Βλέπω τη χαρά της κατάκτησης στο βλέμμα του. Κοιτάζει περήφανος γύρω του. Έπειτα κατεβαίνει από την τσουλήθρα. Και αρχίζει αμέσως πάλι από τα χαμηλά. Πάντα με τον ίδιο ενθουσιασμό. Ξανά και ξανά. Δε μετράω καν τις φορές. Απλά απολαμβάνω την ευτυχία του…

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s