Ίωση είναι…θα περάσει!

Όταν έρχεται το πρώτο παιδί, ξαφνικά όλοι οι γονείς ανακαλύπτουν ότι τα όρια δυνάμεων που πίστευαν ότι είχαν εκτινάσσονται. Ο πρώτος καιρός μοιάζει σα να κυλάει μέσα σε ένα όνειρο-εφιάλτη, όπου οι ώρες σπαστού ύπνου με δυσκολία μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έως ότου, αργά ή γρήγορα, βρουν όλοι το ρυθμό τους. Κάπου εκεί όλα ξεχνιούνται. Μέχρι να έρθει και το επόμενο παιδί. Πάλι από την αρχή ξενύχτια, πάλι από την αρχή σωματική και ψυχολογική εξόντωση. Περνάνε πάλι οι πρώτοι μήνες και πάλι οι γονείς επαναπαύονται ότι τέλειωσε και αυτό το μαρτύριο. Όλα κυλούν ήρεμα στο οικογενειακό βασίλειο.

Μέχρι να σκάσει η πρώτη βαρβάτη ίωση. ‘Η και η δεύτερη. Καμιά φορά συνεχόμενα. Το ένα μετά το άλλο, τα παιδιά πέφτουν στο κρεβάτι. Και οι γονείς με τη σειρά τους πέφτουν στα πατώματα. Όχι άλλο, εκλιπαρούν…Έχουν ήδη ξεχάσει τα όρια δυνάμεων που λέγαμε πριν. Και τα ανακαλύπτουν πάλι από την αρχή. Πάλι ελάχιστος, σπαστός ύπνος, πάλι κλάμα, πάλι εξόντωση. Γιατρός δεν είμαι, ούτε έχω κάποια μαγική λύση για το πώς θα ξεπεραστεί και αυτό το εμπόδιο, όμως η εμπειρία μιας μαμάς καμιά φορά μπορεί να φανεί χρήσιμη ή τουλάχιστον ανακουφιστική για άλλες μαμάδες…και μπαμπάδες.

10 συμβουλές :

  1. Δε διστάζουμε να επικοινωνήσουμε ή να επισκευτούμε τον παιδίατρο όταν ανησυχούμε – πάντα σε φυσιολογικά πλαίσια. Είναι βασικό προσόν ενός γιατρού να δημιουργεί ένα καλό κλίμα επικοινωνίας μεταξύ μας. Αν φοβόμαστε ότι τον ενοχλούμε, μπορούμε να επικοινωνούμε ακόμα και με μηνύματα. Αρκεί να ξέρουμε ότι θα μας απαντήσει πίσω. Δεν ξεχνάμε να κρατάμε σημειώσεις για αυτά που θέλουμε να ρωτήσουμε. Πολλές φορές μέσα στο άγχος μας μπορεί να ξεχάσουμε κάτι – και μετά πού κουράγιο να ξαναπάρουμε…
  2. Αντίστοιχα κρατάμε σημειώσεις για τα φάρμακα που παίρνει το παιδί και πότε. Με αυτό τον τρόπο ξέρουμε πάντα αν έχουν περάσει αρκετές ώρες από την τελευταία φορά που ήπιε το κάθε αντιπυρετικό. Ειδικά στην περίπτωση της αντιβίωσης βάζουμε αφυπνίσεις, έτσι ώστε να μην παραλείψουμε κάποια δόση, αλλά και επειδή η τήρηση των ωραρίων είναι πολύ σημαντική
  3. Αφυπνίσεις βάζουμε και για να ελέγξουμε τη θερμοκρασία του παιδιού. Αλλιώς κινδυνεύουμε να μας πάρει ο ύπνος και να μην καταλάβουμε τίποτα. Ιδίως αν είμαστε πολύ κουρασμένοι – πάντα δηλαδή σε ανάλογες περιπτώσεις. Αφυπνίσεις βάζουμε και για να αλλάξουμε τα ρούχα του παιδιού μόλις πέσει ο πυρετός. Μπορεί να φαίνεται πολύ επίπονο, όμως μόνο με αυτό τον τρόπο θα είμαστε σίγουροι ότι το παιδί δε θα κινδυνέψει με ιδιαίτερα ψηλές θερμοκρασίες
  4. Και όταν λέμε υψηλές, εννοούμε πάνω από 40 βαθμούς. Δε μας τρομάζουν οι μικρότερες θερμοκρασίες, ειδικά όταν το παιδί διατηρεί τη διάθεση του και αντιδρά γρήγορα στα αντιπυρετικά. Άλλωστε δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο πυρετός είναι ο σύμμαχος μας στην καταπολέμηση της αρρώστιας, καθώς δείχνει ότι το σώμα του παιδιού αντιδρά στον ιό ή στο βακτήριο. Δε σπεύδουμε λοιπόν με τα πρώτα δέκατα να δώσουμε αντιπυρετικό, γιατι έτσι δεν αφήνουμε χώρο για μάχη. Συνεννοούμαστε με το γιατρό για το ποιο όριο πυρετού είναι ανεκτό, έτσι ώστε να μην ανησυχούμε άδικα
  5. Ειδικά σε μικρότερα παιδιά, είναι χρήσιμο να μετράμε τον πυρετό με θερμόμετρο μετώπου ή αυτιού. Με αυτό τον τρόπο, και δεν παραπονιέται ιδιαίτερα και μπορούμε να το ελέγξουμε στη διάρκεια της νύχτας όσο συχνά θέλουμε, χωρίς να το ξυπνήσουμε. Ωστόσο, καλό είναι να συγκρίνουμε ορισμένες φορές το συγκεκριμένο θερμόμετρο με ένα μασχάλης (υδραργυρικό ή ψηφιακό), προκειμένου να είμαστε σίγουροι ότι το πρώτο δεν υπερβάλλει. Για να δώσουμε δε το φάρμακο, προμηθευόμαστε σύριγγες από το φαρμακείο : μετρούν ακριβώς τα λίγα ml που αντιστοιχούν στο βάρος του παιδιού και το βοηθούν να καταπιεί εύκολα το φάρμακο
  6. Οι σύριγγες βοηθούν και για τις πλύσεις στη μύτη του παιδιού όταν είναι μπουκωμένο. Προμηθευόμαστε ένα μπουκάλι φυσιολογικού ορού και με μία σύριγγα τραβάμε αρκετή ποσότητα για να του καθαρίσουμε τη μύτη. Τη διαδικασία αυτή επαναλαμβάνουμε πολύ συχνά μέσα στη μέρα και στα δύο ρουθούνια. Εναλλακτικά χρησιμοποιούμε spray (για μεγαλύτερα παιδιά) ή συσκευή αποσυμφόρησης της μύτης και αμπούλες (για μικρότερα παιδιά)
  7. Κάνουμε τα χατίρια του – όχι, δε θα προλάβει να κακομάθει σε λίγες μόνο μέρες. Ας θυμηθούμε πως είμαστε εμείς όταν είμαστε άρρωστοι : θέλουμε να είμαστε στο κρεβάτι, να κοιμόμαστε ή να βλέπουμε τηλεόραση και να έχουμε κάποιον να μας περιποιείται. Πόσο μάλλον ένα παιδί. Εκείνο βέβαια προτιμάει να είναι όπου είμαστε εμείς, του αρέσει να κάθεται στον καναπέ με μια κουβέρτα, ή ακόμα καλύτερα να χώνεται στην αγκαλιά μας και να ξεκουράζεται εκεί. Δεν του το αρνούμαστε. Ούτε του απαγορεύουμε την τηλεόραση (με μέτρο)
  8. Κάνουμε υπομονή με το φαγητό. Όπως ακριβώς και εμείς, ένα άρρωστο παιδί δε θέλει να φάει. Δε χρειάζεται να ανησυχούμε, δε θα πάθει κάτι για λίγες μέρες. Προσπαθούμε όμως να του προωθούμε οποιοδήποτε φαγητό, στο οποίο μοιάζει να είναι δεκτικό και δεν ξεχνάμε τα υγρά, όσο πιο συχνά μπορούμε – νερό, γάλα, χυμούς (αν το επιτρέπει η αρρώστια). Σε περίπτωση διάρροιας και εμετών ρωτάμε το γιατρό για τη διατροφή που πρέπει να ακολουθήσουμε
  9. Το άρρωστο παιδί όχι μόνο δεν τρώει, αλλά δεν κοιμάται και καλά. Ο ύπνος του είναι δύσκολος. Ξυπνάει συχνά, μας ζητάει συνεχώς. Ειδικά σε περίπτωση υψηλού πυρετού, μια λύση είναι να το φέρουμε στο κρεβάτι μας, για να μπορούμε να το ελέγχουμε καλύτερα. Διαφορετικά, πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι το ακούμε καλά από μακριά και να βάζουμε αφυπνίσεις. Μπορούμε να μοιράσουμε τη νύχτα ανάμεσα στους δύο γονείς, γιατί και εμείς χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν πιο πολύ ύπνο για να αντέξουμε τη δύσκολη μέρα που έρχεται
  10. Δεν αμελούμε να πλένουμε συχνά τα χέρια μας, ειδικά πριν τα γεύματα και δεν αφήνουμε το άρρωστο παιδί να αγκαλιάζει και να φιλάει το άλλο ή τα άλλα παιδιά μας, προκειμένου να μειώσουμε τον κίνδυνο να κολλήσουν όλα τα μέλη της οικογένειας. Αν έχουμε τη δυνατότητα, αποφεύγουμε να στείλουμε το παιδί στο σχολείο, ακόμα και αν έχει σχεδόν ξεπεράσει την αρρώστια του, για 3 λόγους : για να του δώσουμε τη δυνατότητα να ξεκουραστεί, γιατί είναι ευάλωτο σε νέες αρρώστιες και επίσης για να μην κολλήσει άλλα παιδιά.

Δεν ξεχνάμε : ένα άρρωστο παιδί, ειδικά πολύ μικρό, δεν καταλαβαίνει τι του συμβαίνει. Θα κλαίει και θα γκρινιάζει, θα θέλει να είναι συνεχώς δίπλα μας, θα ζητάει αγκαλιά. Είναι επίσης πολύ πιθανό να μη θέλει κανέναν άλλο εκτός από τη μαμά του ή τον άνθρωπο που το προσέχει – μπορεί δηλαδή να μη θέλει ακόμα και τον μπαμπά του. Είναι απόλυτα φυσιολογικό – μια ακόμα ένδειξη ότι χρειάζεται περισσότερη προσοχή και φροντίδα. Αρκεί λοιπόν η ζεστή αγκαλιά μας για να το κάνει να αισθανθεί ότι όλα θα πάνε καλά. Του την προσφέρουμε απλόχερα. Χωρίς όρια. Και κάνουμε υπομονή. Ακόμα και αν τώρα μας φαίνεται δύσκολο να το πιστέψουμε, μια από τις επόμενες ημέρες θα ξυπνήσουμε και όλα θα είναι πάλι όπως πριν. Με μια μικρή διαφορά : το παιδί μας θα είναι πια σίγουρο ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που το λατρεύει. Και θα κάνει ΠΑΝΤΑ τα πάντα για αυτό…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s