Ξημέρωσε η ημέρα του Ευαγγελισμού

Είναι αλήθεια ότι τις μεγάλες εθνικές και χριστιανικές γιορτές τις νιώθεις λίγο περισσότερο όταν είσαι μακριά από την πατρίδα – ίσως γιατί, προκειμένου να νικήσεις την απόσταση, έχεις ανάγκη πραγματικά να τις βιώσεις, ίσως γιατί οι λίγοι έχουν την ανάγκη να νιώσουν πολλοί. Όταν είχα πρωτοέρθει στη Βιέννη ως φοιτήτρια, είχα εντυπωσιαστεί με τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Η ελληνική εκκλησία ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Μόλις ολοκληρώθηκε η λειτουργία, ακολούθησε παρέλαση, στην κορυφή της οποίας βρίσκονταν οι εκπρόσωποι των τοπικών συλλόγων, φορώντας παραδοσιακές στολές. Περπατούσαμε κατά μήκους του κεντρικού δρόμου της Βιέννης με κατεύθυνση την ελληνική πρεσβεία. Γύρω γύρω στέκονταν άνθρωποι που παρακολουθούσαν την πομπή και μας ρωτούσαν με ενδιαφέρον να μάθουν για τι επρόκειτο. Αφού έγινε κατάθεση στεφάνων μπροστά στην προτομή του Ρήγα Φεραίου για την προσφορά του στην επανάσταση, κατευθυνθήκαμε όλοι προς την πρεσβεία, όπου ακολούθησαν παραδοσιακοί χοροί και γιορτή. Δεν είχα νιώσει περισσότερο συγκινημένη μια τέτοια μέρα.

Μέχρι την προηγούμενη Παρασκευή που παρακολούθησα για πρώτη φορά παιδική γιορτή για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου…και πάλι στη Βιέννη, και πάλι στην ελληνική εκκλησία. Όχι πια φοιτήτρια, τώρα πια μαμά. Η Αγία Τριάδα ήταν και πάλι ασφυκτικά γεμάτη. Όμως αυτή τη φορά πρωταγωνιστής ήταν η νέα γενιά. Ήταν το λιγότερο συγκινητικό να βλέπεις παιδιά που πιθανόν δεν έχουν ζήσει ποτέ στην Ελλάδα, ορισμένα με περιέργη γερμανική προφορά, να τραγουδούν το Θούρειο με ένα στόμα και να απαγγέλουν ποιήματα για την πατρίδα τους. Ακόμα και οι μικροί μπόμπιρες του νηπιαγωγείου είπαν από ένα στίχο ο καθένας, με τη δασκάλα τους να κάνει τον υποβολέα στο βάθος. Κρατούσαν σφιχτά στα χέρια τους χάρτινα σημαιάκια που είχαν φτιάξει οι ίδιοι, ενώ όλοι οι γονείς χειροκροτούσαν με πάθος. Όχι μόνο στο ποίημα του παιδιού τους, χειροκροτούσαν συνέχεια, όλα τα παιδιά, γίνονταν ένα μαζί τους, όλοι είχαμε γίνει ένα..

…Οι καμπάνες χτυπούν χαρούμενα.

Τα παιδιά ντύθηκαν τα γιορτίνα των και πηγαίνουν στο σχολείο.

Εμπήκαν στη γραμμή και ξεκινούν για την εκκλησία.

Εκεί εμαζεύθηκε πολύς κόσμος, που ήθελε να ιδή την εορτή, την εορτή του σχολείου.

Τα παιδιά ετραγούδησαν. Ο δάσκαλος έβγαλε λόγο.

Στο τέλος όλοι εφώναξαν :

– Ζήτω η Πατρίδα μας!

– Ζήτω η 25η Μαρτίου!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s