Κυριακή χτες, ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα. Σκεφτήκαμε να μην την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη και να επισκευτούμε ένα πάρκο άγριων ζώων στα περίχωρα της πόλης. Ο στόχος διπλός : περπάτημα στο δάσος για εμάς τους μεγάλους, γνωριμία με τα ζώα για τα παιδιά. Ετυμηγορία; Επιτεύχθηκαν και οι δύο στόχοι, και με το παραπάνω. Το δάσος απλώνεται σε έναν…
Tag: Βιέννη
Αγιασμός…ξανά από την αρχή!
Μέσα Σεπτέμβρη, ημέρα Σάββατο διαβήκαμε την πόρτα της εκκλησίας με τον “μεγάλο” μου γιο. Είχαμε επίσημο ραντεβού και δεν θέλαμε να το χάσουμε : ο αγιασμός του ελληνικού σχολείου. Όταν το πληροφορήθηκα στο τηλέφωνο, μειδίασα ελαφρά. Η σκέψη μου πέταξε πίσω στις αναμνήσεις των δικών μου μαθητικών χρόνων. Δεν μπορούσα να πιστέψω ό,τι πλέον ήμουν εγώ…
Όταν τα μουσεία βγαίνουν στο δρόμο
Πριν από δύο εβδομάδες, επιστρέφοντας από την πρωινή μας βόλτα, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα πολύ όμορφο θέαμα : παλιά τραμ και λεωφορεία της πόλης είχαν βγει στον δρόμο σαν σε παρέλαση για να γιορτάσουν τα 150 χρόνια της υπηρεσίας. Περαστικοί τα είχαν περικυκλώσει, περιεργαζόμενοι τις λεπτομέρειες, βγάζοντας φωτογραφίες. Και ενώ υπάρχει μουσείο που μπορεί κάποιος…
Στο σπίτι της θάλασσας
Μετά από καιρό, αποφασίσαμε να περάσουμε ένα ήσυχο σαββατοκύριακο στην πόλη, μόνο οι τέσσερις μας. Και επιλέξαμε να τιμήσουμε το περίφημο “σπίτι της θάλασσας” με μία επίσκεψη. 10 όροφοι γεμάτοι θαλάσσια και όχι μόνο ζωή (υπάρχει μεγάλη έκθεση ερπετών και εντόμων) γέμισαν τα μάτια και τις καρδιές των μικρών και μεγάλων μελών της οικογένειας. Μεγάλα χρυσόψαρα μας καλωσόρισαν…
Στο βιβλιοπωλείο
Χτες μετά το σχολείο μπήκαμε σε ένα βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Θέλαμε να αγοράσουμε ένα βιβλίο για την γιορτή του πατέρα. Ο γιος μου ξεκίνησε να μιλάει δυνατά ως συνήθως, όμως γρήγορα κατάλαβε πως ήταν ο μόνος που ακουγόταν. Άρχισε να παρατηρεί γύρω του. Σε καρέκλες και πολυθρόνες που υπήρχαν σε κάθε γωνιά, άνθρωποι ξεφύλλιζαν βιβλία και…
Κάπως έτσι άρχισαν όλα…
“Είμαι στο αεροπλάνο και έρχομαι Ελλαδίτσα. Στην Ελλαδίτσα που τόσο με τραβάει και όλο με διώχνει. Σε αυτή που λατρεύουμε όσο και αν μας ταλαιπωρεί. Περιμένω την απογείωση. Θυμάσαι το πρώτο μας ταξίδι πριν δώδεκα χρόνια; Εκεί που μου κρατούσες σφιχτά το χέρι από αγωνία; Κι εγώ σου έλεγα ό,τι όλα θα πάνε καλά; Τελικά…
Apomamasemama 