Home office vs. Home school

Read in English

Κάθομαι στο γραφείο μου. Ο καφές δίπλα μου αναδύει τα αρώματα του. Έχω ήδη φάει το πρωινό μου – τα καλά του home office. Ξεκινάω με το πρώτο μου mail. Λαμβάνω σαφώς πιο πολλά αυτές τις μέρες. Αφού δε βρισκόμαστε, γράφουμε κείμενα ο ένας στον άλλο. Ίσα που έχω προλάβει να διαβάσω την πρώτη πρόταση και ακούω μια φωνούλα δίπλα μου:

Μαμά, τι λέει αυτή η άσκηση;

Γιατί δε διαβάζεις να δεις τι λέει; 

Ουφ, καλά.

Που είχα μείνει; Α ναι, στην πρώτη πρόταση. Και τι έλεγε; Ας την ξαναδιαβάσω να θυμηθώ. Α ναι, σωστά. Πώς το ξέχασα; Είμαι μόλις στην αρχή της δεύτερης όταν ακούω την ίδια φωνούλα δίπλα μου:

Μαμά, τη διάβασα. Σε ποιο τετράδιο πρέπει να τη γράψω;

Σωστά, δεν του το είπα. Ας κοιτάξω στο πρόγραμμα.

Στο τετράδιο των μαθηματικών.

Mμμμ, ακούγεται η φωνούλα δίπλα μου.

Πού είχα μείνει; Τι έκανα; Α, ναι, το mail. Ξεκινάω από την αρχή. Η φωνούλα δίπλα μου έχει σωπάσει και έχει πιάσει το μολύβι, καλά πάμε. Έχω μπει πια στο κύριο μέρος του κειμένου όταν ανοίγει ξάφνου η πόρτα. Μια άλλη φωνούλα φωνάζει:

Tελείωσες; Πότε θα παίξουμε;

Μα είμαστε εδώ μόλις 10 λεπτά, θα πάρει λίγη ώρα ακόμα. Σε παρακαλώ πήγαινε στο σαλόνι να φτιάξεις το παζλ που είπαμε.

Το έφτιαξα.

Τότε ζωγράφισε.

Δε θέλω πάλι να ζωγραφίσω.

Τότε φτιάξε έναν πύργο.

Καλή ιδέα, λέει η φωνούλα και εξαφανίζεται.

Πού είχα μείνει; Α ναι, στο πρώτο mail. Κοιτάζω το inbox μου. Στο μεταξύ έχουν έρθει άλλα 5. Δεν απελπίζομαι. Μήπως δεν έχω όλη τη μέρα μπροστά μου, μήπως έχου κάπου να πάω; Όλα θα γίνουν, λίγο πιο αργά, λίγο πιο δύσκολα. Αλλά θα γίνουν.

I’m sitting at my desk. The coffee next to me emits a great aroma. I’ve already eaten my breakfast –  the advantages of home office. I start with my first mail. I get a lot more these days. Since we do not see each other, we write more. I have only read the first sentence when I hear a little voice next to me:

Mom, what does this homework say?

Why don’t you read it?

Oops, okay.

Where was I? Oh yes, at the first sentence. And what was it saying? Let’s read it again. Oh yes, thats right. How did I forget it? I’m just at the beginning of the second sentence when I hear the same voice next to me:

Mom, I read it. In which notebook should I write it?

Right, I didn’t tell him. Let’s look at the program.

In the mathematics notebook, I answer.

Hmmm, the little voice exhales next to me.

Where was I? What was I doing; Oh, yes, the mail. I start from the beginning. The little voice next to me has bent over and grabbed the pencil, it is working. I have now entered the main text when the door suddenly opens. Another little voice shouts:

Are you done? When will we play;

But we are here only 10 minutes, it will take some time.

Please go to the living room to finish the puzzle.

I did it.

Then please paint a drawing for me.

I don’t want to paint again.

Then you can build a tower.

Good idea, the little voice says and disappears.

Where was I? Oh yes, in the first mail. I look at my inbox. In the meantime I have received another 5. Its ok, I do not lose my courage. I have all day in front of me and nowhere to go, literally. Everything will be done in the end, perhaps a little bit slower, perhaps with a little bit more effort. But it will.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s