Message from your stroller

read in English

Αγαπημένη μαμά 2 παιδιών,

εδώ και καιρό νιώθω την ανάγκη να σου μιλήσω…Ο λόγος είναι ότι τον τελευταίο καιρό νιώθω την απόσταση να μεγαλώνει ανάμεσα μας και αυτό με στενοχωρεί πολύ. Ακόμα θυμάμαι όταν με έβγαλες από το κουτί να με κοιτάζεις με δέος και χαρά. Ήμουν αυτό που ήθελες, το έβλεπα στα μάτια σου. Με τρόμο βέβαια είδα να καταχωνιάζεις αμέσως τις οδηγίες χρήσης μου σε ένα ντουλάπι και να μην τις διαβάζεις ποτέ. Και αυτό το λέω με αληθινό πόνο, καθώς μια από τις βασικές οδηγίες ήταν : να μην με χρησιμοποιείς σε ανώμαλο έδαφος. Μάλλον λοιπόν δεν το έμαθες ποτέ και ενώ εγώ αγκάλιασα αμέσως το μωρό σου, εσύ άρχισες να με ανεβοκατεβάζεις σε πεζοδρόμια χωρίς κλίση και χωρίς κανένα οίκτο. Παρόλα αυτά, εγώ συνέχισα να σου είμαι πιστό και να προστατεύω το μωρό σου με ήλιο και με βροχή, με ειδικά καλύμματα και ομπρέλες. Ενίοτε, χρησίμευα και ως αποθηκευτικός χώρος για τα πράγματα που κουβαλούσατε οικογενειακώς. Και δεν παραπονιόμουν ποτέ, ακόμα και όταν ξεκίνησαν οι πόνοι στην πλάτη μου από την τσάντα του μωρού που επέμενες να κουβαλάς γεμάτη βαρίδια και να κρεμάς πάντα στο πίσω μέρος μου. Νόμιζα ότι κάπως έτσι θα κυλήσει η σύντομη ζωή μου, αλλά ξαφνικά μπήκα σε ένα αεροπλάνο ολομόναχο και ταξίδεψα κατά πως φαίνεται σε ένα κρύο προορισμό. Φοβόμουν μόλις βγήκα έξω, όμως σας αντίκρυσα σχεδόν αμέσως και ένιωσα ανακουφισμένο. Στη νέα πόλη, τα πεζοδρόμια είχαν κλίσεις στις γωνίες και έτσι δε δεινοπαθούσα πια, οπότε είχα αρχίσει να αναθαρρεύω. Μέχρι που κατάλαβα ότι πλέον θα είχα μια πρόσθετη χρήση για εσάς : το καρότσι του σούπερμαρκετ. Για την ακρίβεια, ενώ όλοι οι άλλοι φυσιολογικοί άνθρωποι γύρω σου χρησιμοποιούσαν το καρότσι του σούπερμακετ για να τοποθετούν τα ψώνια τους, εσύ επέμενες να γεμίζεις σακούλες με πράγματα που πάντα κρέμονταν στην πλάτη μου. Τότε ήταν που ξεκίνησα να διαμαρτύρομαι, τσιρίζοντας οσο πιο δυνατά μπορούσα, όμως εσύ δεν πτοήθηκες και ψεκάζοντας τις ρόδες μου με ένα βρωμερό υγρό, κατάφερες να με κάνεις να σταματήσω. Κι εκεί που νόμιζα ότι δεν υπάρχει χειρότερο, μόλις μπήκε η άνοιξη, ξεκινήσατε τις εκδρομές σε δάση και βουνά, χωρίς οίκτο και χωρίς πάντα να έχετε διαβάσει τις οδηγίες για αποφυγή ανώμαλου δρόμου. Από τότε μπήκα ξανά πολλές φορές στο κλειστοφοβικό αεροπλάνο, για να ζεσταθούν τα κοκαλάκια μου για λίγο καιρό και κάθε φορά επέστρεφα μαζί σας στο κρύο. Εκεί που πια είχα συνηθίσει, έμελλε να υπάρξουν και χειρότερα. Ήταν τότε που ήρθε το νέο μέλος στην οικογένεια σας. Το αγκάλιασα επίσης με αγάπη και ανακούφιση, καθώς ήταν πολύ πιο ελαφρύ από τον γίγαντα πλέον πρώτο γιο σας. Όμως γρήγορα κατάλαβα την παγίδα. Μια μέρα με τρόμο είδα τον άντρα σου να συνδέει στα πόδια μου μία ταύλα με ρόδες. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, εκτός του νέου μωρού και όλων των συνοδευτικών του, έσερνα παντού και την ταύλα με τον γίγαντα πάνω του. Τα ψώνια στο σούπερμαρκετ συνεχίζονταν καθημερινά και οι εκδρομές εξίσου συχνά. Ειλικρινά δεν ήξερα μέχρι που θα αντέξω. Αποφάσισα να παραπονεθώ πάλι λίγο. Μάλλον αυτή τη φορά με ακούσατε, καθώς μαγικά η ταύλα εξαφανίστηκε και μεταφερθήκαμε σε ένα νέο σπίτι. Εκεί από το πουθενά, οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Ξαφνικά βρέθηκα να με κουβαλάτε κάθε μέρα με τα χέρια σας μέχρι τον πρώτο όροφο και εγώ να το απολαμβάνω. Δυστυχώς όμως η εκδίκηση μου κράτησε λίγες μόνο μέρες. Μια μέρα δεν με κουβαλήσατε πια, αλλά με αφήσατε στην είσοδο της πολυκατοικίας. Και από τότε με αφήνετε εκεί πάντα. Μόνο δυο φορές κάθε μέρα με παίρνεις μαζί σου μέχρι το σχολείο των παιδιών και μετά με αφήνεις πάλι εκεί. Μένω μόνο μου στην είσοδο να κρυώνω και να μην ακούω τίποτα. Μου λείπετε. Ακόμα και αν ξέρω ότι μπορεί να με καταστρέψει αυτό που θα πω, προτιμώ τις γεμάτες μέρες μαζί σας. Υπόσχομαι να μην ξαναπαραπονεθώ.

Με ειλικρινή αγάπη,
MC Laren

Dear Mom of 2,

I have lately felt the need to talk to you, cause I I think that the distance between us is growing and I am really sad.
I can still remember your look when you took me out of the box, you were happily amazed. I was what you wanted, I could see it in your eyes. With horror though I saw you putting away immediately in a closet my instructions and not ever reading them. And I am saying this with true pain, as one of the main directions were: do not use it on a rough road. Therefore you never were aware of this, cause, while I immediately welcomed your little baby, you started pushing me up and down on rough sidewalks without pity. Nevertheless, I continued to be loyal and to protect your baby from sun and rain, with special covers and umbrellas. Sometimes, I was also serving as a storage space for the things you were carrying as a family. I never complained, even when the pains on my back started due to the baby bag you were carrying around on it full of weights. I thought that my short life would go on like this, but suddenly I got on a plane and traveled all alone to what felt like a cold destination. Once I got out, I was afraid, but I saw you immediately and felt relieved. In the new city, the sidewalks were smooth, so I was not hurting anymore, so I started to be optimistic. Until I realised that from now on I would have an additional use for you: the shopping cart. In fact, while all other normal people around you were using the cart to place their shopping, you were filling bags that hung from my back. It was then that I started to protest, squeaking as hard as I could, but you did not give up and spraying my wheels with a stinking liquid, managed to make me stop. I was sure that my situation could not get worse, but once spring came in, you started your tours in the forests and mountains, without pity and without ever reading the instructions to avoid rough roads. Since then, I entered again a lot of times in the claustrophobic airplane to warm up for a while and every time I returned with you in the cold. When I was finally used to it, it started getting worse.It was when the new member of your family came. I embraced it too with love and relief, as it was much lighter than your giant by now first son. But I quickly realised the trap. One day, in horror I saw your husband joining my legs one a board with wheels. From that time onwards, apart from the new baby and all the accompanying stuff, I was dragging everywhere the board with the giant on it. Shopping in supermarkets and trips continued as often as before. I really did not know until when I could handle this. I decided to complain again. Obviously, this time you listened to me and magically the board disappeared and we moved to a new home. There, out of nowhere, roles changed. Suddenly I found myself be carried every day on your hands up to the first floor and I was enjoying it. Unfortunately my revenge lasted only a few days. One afternoon you left me at the entrance of the building. And there I stay forever. It is only twice every day that I accompany you to the school and then you leave me at the entrance again. I stay alone, feeling cold, without hearing anything. I miss you. Even if I know that this can destroy me, I prefer the full day with you. I promise not to complain again.

Sincerely yours,
MC laren

Διαβάστε στα Ελληνικά

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s