Dorie vs. Piper

read in English

Ναι, ήμουν εκεί από τους πρώτους να παρακολουθήσω τη νέα ταινία της Pixar με πρωταγωνίστρια την ήδη αγαπημένη από το «Ψάχνοντας το Νέμο» Dorie.
Ναι, θα συμφωνήσω ότι είναι ένα υπέροχο έργο, που εξυμνεί τη δύναμη της αγάπης, είτε εκείνη προέρχεται από την οικογένεια, είτε από τους φίλους – είναι άλλωστε και τα 2 εξίσου σημαντικά.
Ναι, γέλασα με την ψυχή μου με το χταπόδι που κλέβει την παράσταση. Και δίπλα μου ο γιος μου γελούσε εξίσου δυνατά – ακόμα και αν δεν καταλάβαινε πάντα το γιατί («Γιατί γελάμε μαμά;»).
Ναι, θα παραδεχτώ ότι έκλαψα επίσης με την ψυχή μου στη σκηνή που αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης ενός γονέα. Την αγάπη την παντοτινή, χωρίς ενδοιασμούς, ούτε όρια.

Έφυγα γεμάτη από την αίθουσα του κινηματογράφου. Δεν ήταν όμως μόνο το «Ψάχνοντας τη Dorie» που με έκανε να νιώθω έτσι. Την καρδιά μου είχε κλέψει από νωρίς o Piper, ο πρωταγωνιστής της μικρού μήκους ταινίας της Pixar που παρακολουθήσαμε στην αρχή. Και που για΄μενα ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Μέσα σε μόλις 6 λεπτά, είδαμε πώς ένα πουλάκι, ο Piper, καταφέρνει να ξεπεράσει το φόβο του για το νερό, πώς γίνεται ένα με το υγρό στοιχείο. Στο πρόσωπο του είδα το μεγάλο μου γιο. Που σε κάθετι καινούργιο φοβάται και γουρλώνει τα μάτια. Που πιστεύει ότι δε θα τα καταφέρει. Που γκρινιάζει γιατί του φαίνεται βουνό. Δεν τον αποπαίρνω. Άλλωστε  βλέπω κι εγώ τον εαυτό μου σε εκείνον. Και τον καταλαβαίνω όσο κανείς. Τον πιάνω από το χέρι. Όπως κάνει στην ταινία ο μικρός πάγουρος. Και του δείχνω το δρόμο, ακριβώς όπως στον πρώτο αγώνα που τρέξαμε μαζί. Με υπομονή. Ξανά και ξανά. Μέχρι να δει το καινούργιο με άλλο μάτι και να νιώσει δυνατός, μέχρι να κάνει και την επόμενη κατάκτηση. Πατίνι, ποδήλατο, αγώνας δρόμου, κολύμπι και πόσα άλλα που είναι ακόμα να έρθουν. Κι ας τον πειράζω μετά για πολύ καιρό που δεν πίστευε αρχικά στον εαυτό του. Όπως όταν έφυγε στα βαθιά χωρίς μπρατσάκια, ενώ έκλαιγε στην αρχή του καλοκαιριού. Ή όταν πια δεν τον προλαβαίνω με το πατίνι, ενώ περάσαμε ένα μήνα που δεν ανέβαινε σε αυτό, παρά μόνο για 2 μέτρα. Δε θυμώνει που τον πειράζω. Γελάει κι εκείνος. Γιατί ξέρει ότι έχω δίκιο. Και εγώ από την άλλη ξέρω ότι αργά ή γρήγορα όλα θα τα καταφέρει. Κι εγώ θα συνεχίζω να τον κοιτάζω περήφανη, όπως ακριβώς η μαμά του Piper.

Υ.Γ. Υπάρχει ένας ακόμη λόγος, για τον οποίο αξίζει να δείτε τη μικρού μήκους ταινία της Pixar. Μοιάζει τόσο αληθινή η μορφή του Piper που θα νιώσετε ότι βλέπετε πραγματική ταινία και όχι animation. Για την ακρίβεια, η ταινία ήταν αποτέλεσμα μιας νέας τεχνολογίας που εξέλιξαν στην Pixar, προκειμένου να αναπαραστήσουν τα πουλιά στην παραλία της California. Ε, και αφού το πέτυχαν, εμπνεύστηκαν μια ιστορία, για να μπορέσουμε να θαυμάσουμε κι εμείς την τεχνολογία τους. Θα πάει για Όσκαρ; Ίσως, θα περιμένουμε με αγωνία.

Yes, I was, among the first people who watched the new Pixar film, starring the already beloved from “Finding Nemo” Dorie.
Yes, I agree with everyone that it is a wonderful movie which celebrates the power of love, whether that derives from family or friends – they are indeed equally important.
Yes, I still remember laughing to tears with the amazing octopus. And beside me my son was laughing too – even if he did not always understand why (Why are we laughing mom?).
Yes, I also admit that I cried a lot watching THE scene, which demonstrates the power of parental love. Eternal love, without reservations or limits.

I left the theatre full of emotions. But it was not only the “Finding Dorie” that made me feel so. Long before, I had fallen in love with Piper, the protagonist of the short Pixar film that we watched in the beginning. And that for me was the biggest surprise. In just six minutes, we saw how a bird, named Piper, manages to overcome his fear of water. I saw my older son in him. Who fears everything new and widens his eyes. Who thinks that he will not make it. Who grumbles in front of the new obstacle. I do not criticise him. Besides, I see myself in him too, so I understand him more than anyone. I hold his hand, like the hermit crab in the film does for Piper. And I show him the way, just like during that first race we ran together. With patience, again and again. Until he looks at the situation with a new perception. Until he feels stronger for the next conquest. Scooter, bike, running race, swimming and how many more are still to come. Even if I tease him afterwards for not believing in himself at the beginning. He does not get upset. On the contrary, he laughs. Cause he knows I’m right. And I, on the other hand, know that sooner or later he will do it all. And I will always look at him proudly, just like his mom looks at Piper.

P.S. There is another reason, why it is worth seeing the new short film of Pixar. Piper looks so real that you feel you are watching an actual film, not an animation one. In fact, the film was the result of a new technology evolved at Pixar, in order to depict the birds at the California beach. Having succeeded in that, they created a story, so that we can admire the new technology too. Will it get an Oscar this year? Perhaps, we will be waiting…

Διαβάστε στα Ελληνικά

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s